کوروش گلنام
پنجشنبه 26 شهریور 1388 ـ 17 سپتامبر 2009
آیا می توان پیش بینی کرد؟
کسی نمی تواند پیش بینی کند که فردا چه پیش خوهد آمد! آن چه ولی روشن است این است که :
ـ از سویی حکومت کوشش خواهد کرد که با بهره بردن از همه توان خود، گذشته از نیروهای نظامی وشبه نظامی ودیگر وابستگان به دستگاه حکومتی، با در اختیار گذاردن مجانی همه وسیله های مورد نیاز، اندک هواداران خود از شهرهای کوچک وبزرگ رادر تهران گرد آورده تا نشان دهد که با وجود همه رسوایی ها، هنوز توان مند است و هوادارنی دارد. این که چنین تدارک ها، تظاهرات ساری های قلابی و این سیاست های رسوای کاملن شناخته شده چه هزینه های فراوانی داشته و چگونه سرمایه های ملی ایرانیان رابه باد می دهد، برای فرمانفرمایان زورگوی اسلامی کمترین اهمیتی ندارد.
ـ از سوی دیگر گمان نمی رود که مردم نیز این امکان و مجال تاریخی را از دست داده و با وجود همه فشار ها، بگیر و ببند ها، تهدیدهاو نبود امکان های سازمان دهی، با همه نیروی خود، که بیشترین بخش جامعه ایران را تشکیل داده که توانی خرد کننده دارد، برای رسوایی بیشتر حکومت و نشان دادن بیزاری خود از رهبر، دستگاه دروغ پرداز و پوسیده او ورئیس جمهور کودتایی منصوب او، در میزان گسترده ای در خیابان ها سرازیر نشوند.
ولی این پرسش بزرگ و مهم نیز در میان است که آیا جنبش سبز مردم وآقایان موسوی وکروبی که تا کنون پایداری خوبی از خود نشان داده و تسلیم رذالت های رهبر مقدس وکارگزاران او نشده اند، از آن چه پس از کودتا وتا کنون رخ داده است، برداشت ها و درس آموزی ها ی ویژه ای داشته اند و تا چه اندازه به ارزش فراوان وجود مردم جان به لب رسیده وبیزار از حکومت، در خیابان ها پی برده اند؟ آیا آن هنگام که چند میلیون مردم معترض به کودتا به شکلی مسالمت جویانه در خیابان ها، آن حضور و وجود استوار و تاریخی را نشان دادند، بهتر نبود که شب را به خانه ها نرفته و تا روشن شدن تکلیف کودتا و کودتاچیان در خیابان ها باشند؟آیا اگر مردم چند میلیونی خیابان ها را ترک نمی کردند، نیروهای سرکوب گر می توانستند خود را سازماندهی کرده و چنین به کشتار، دستگیری های گسترده، شکنجه، تجاوزبه مال و جان مردم، اعتراف گیری ها از آنان به گناهان نا کرده و تشکیل بیدادگاه ها و خبر سازی های سراپا دروغ وتهمت دست بزنند؟
این نیز افزوده شود که در بیرون از مرزهای کشور نه تنها نمی توان ارزیابی های کاملن درستی از درون میهن داشت که نمی توان خواست ها و چشم داشت هایی داشت که یا شرایط سخت وفشارهای بیش از اندازه کشور به کوشندگان واعتراض کنندگان هم خوانی ندارد. نگارنده تنها اندیشه و پرسش های خود را به میان می آورد ولی بر این نکته نیز پافشاری وباور دارد که هیچ نیروی سرکویگری نمی تواند در برابرسیل خروشان مردمانی حق جو وحق خواه پایداری کرده و حتا خوداز درون متلاشی نشود. روند ریزش نیروهای حکومتی چیزی نیست که امروز رهبر و دیگر دروغ پردازان، برنامه ریزان و پرونده سازان حکومتی بتوانند آن را ندیده گرفته ویا نفی کنند. شکاف های ژرف در پایه های حکومت و دوری بسیاری از "علما و روحانیان" از حکومت و اختلاف ها در سپاه و بسیج که این جا وآن جا نمود پیدا می کند، نه تنها دلیلی بر درستی خواست انبوه مردم کودتا زده است که حکایت از گرفتارهای بزرگ رهبر، رئیس جمهور دست نشانده، کودتاچی ودزدرای های مردم و باندهای وابسته به آنان به ویژه در سپاه دارد که در توضیح وتوجیه رفتارهای هراسناک وضد انسانی خود بر علیه مردمی که به روشی مسالمت جویانه تنها اعتراض کرده و حق خود را خواسته وهر روز سند تازه ای از جنایت های که بر آنان روا داشته شده رو می شود، درمانده شده اند.
روز قدس و اجبار رهبر
رهبر خودخوانده ومقدس از سر ناچاری، خود مردم را برای شرکت گسترده در روز قدس فراخواند زیرا توان جلوگیری از برگزاری روز قدس را نداشت. درحکومت اسلام ناب محمدی، این روز از ارزش ویژه ای در راه شستشوی مغزی مسلمانان غیر ایرانی داشته و بیشترجنبه بیرونی وتبلیغی آن مهم است تا جنبه درونی آن. اجرای این مراسم سنتی در بین مسلمانان وگروهای ترور وابسته به "جمهوری" اسلامی برای رهبر و حکومت اعتبار می آفریند. مسئله درونی دیگر چندان وچون گذشته اهمیتی ندارد زیرا رسوایی های پس از کودتا چنان زیاد وگسترده است که پنهان کردنی نبوده و نخواهد بود. دیدیم که امسال به سادگی از اجرای بسیاری از این مراسم های سنتی/مذهبی هر ساله حکومت جلو گیری کردند. هدف رهبر از خواست شرکت گسترده مردم در این مراسم کاملن روشن است:
1ـ او چون می دانست که ناگزیر به اجرای این مراسم است و برگزار نکردن این روز، آسیب باز هم بیش تر وبسیار جدی تری بر چهره پیش از این آسیب دیده خود در بین گروه های حزب الله بیرون از مرزها خواهد زد، دست به این دعوت و درحقیقت فرافکنی زد تا در فردای برگزاری این مراسم بگوید که مردم با دعوت من و به هواداری از نظام مقدس به خیابان ها آمدند وحکومت پس از سی سال چنین هواداری گسترده ای در میان مردم داردو بنا بر این حکومت ما همچنان مشروعیت دارد. یعنی همآن کاری را که با بی پروایی واندک آزرمی در مورد شرکت مردم در نمایش انتخاباتی انجام داده و هر بار نیز آن را تکرار کرده وشرکت 40 میلیونی رإی دهندگان، که اتفاقن در بیشترین شمار خود مخالف او وحکومت او بوده اند وبرای رهایی از این وضعیت ناهنجار، و از این ویرانی وپریشانی وپس ماندگی خواست رفرم و جابجایی در حکومت داشتند را به حساب خود و حکومت منفور وبحران زده ونا مشروع خود گذارده است.
2 ـ این نیز از نیرنگ های رهبر مقدس است که خبرنگارانی از کشورهای گوناگون نیز اجازه حضور خواهند داشت. این نشان می دهد که حکومت برنامه ریزی ویژه ای تدارک دیده است. روشن خواهد بود که این خبرنگاران از آزادی که بایدبر خوردار نبوده وزیر کنترل شدید خواهند بود، گزارش ها و فیلم های آنان بازدید وبازرسی خواهد شد(مگر پنهانی فیلم وخبری تهیه کنند)، جایگاه هایی برای آنان تعین خواهد شدکه نتوانند از همه گوشه، زاویه ها فیلم وعکس وخبر تهیه کنند. بنا بر این باید این گمان را داشت که آنان را تنها در اطراف میدان آزادی وریر نظارت سخت، محدود کنند که حتمن هسته اصلی هواداران خود را نیز در آن جا گرد خواهند آوردتا شعارهایی آن چنانی و ویژه داده وخبرنگاران تنها بتوانند همآن ها را گزارش کنند.
ـ باید دید که آیا حکومت می تواند انبوه معترضان را از دادن شعار های ضد حکومتی وضد رهبری و بقیه کودتاچیان باز داشته و به گونه ای وانمود کند که همه شرکت کنندگان هوادار حکومت هستند؟ آیا حکومت می تواند با گماشتن نیروهای سرکوب گر در میان مردم از فریاد های اعتراض مردم جلو گیری کند؟
فردا روشن خواهد شد که مردم چگونه کار اعتراض به حق و کوشش خود برای رسیدن به آزادی را پیش خواهند برد و از این مجال پیش آمده چگونه و تا چه اندازه به درستی بهره خواهند گرفت.
جمعه گردی های اسماعيل نوری علا/ترازنامهء سکولار
روز قدس و چالش ها! / کوروش گلنام
27 شهریور 1388 
