خشونت کور رژیم علیه تظاهرات ملیونی و مسالمت امیز مردم تهران و دیگر شهر ها
15 آبان 1388
امروز 13 ابان سال 1388 مصادف بود با روز دانش اموز.در 13 ابان سال 1357 بود که برای اولین بار دانش اموزان به صورت گسترده به جنبش دانشجویی و مردمی پیوند خوردند و در ان روز چند تن از ان ها کشته شدو روند جبش تند تر و رادیکال تر شد. گویا تاریخ بار دیگر تکرار شد. امروز اما این دانش اموزان و دانشجویان و سایر گروه های اجتماعی بودند که از همان ساعات اولیه ی صبح به طرف خیابان های مرکز شهر هجوم بردند تا به صورت مسالمت امیز خواسته های خود را فریاد بزنند.
سیل جمعیت به طرف خیابان های مرکزی به ویژه میدان 7 تیر و کریم خان به حدی بود که مردم برای رسیدن به مقصد با مشکل وسیله ی نقلیه روبرو شدند، اما به هروسیله ای خود را به مقصد رساندند.به محض این که مردم معترض و سبز پوش به میدان 7 تیر و خیابان های اطراف رسیدند با پدیده ای کاملا غیر منتظره روبرو شدند. حضور یگان های ویژه و نیرو های لباس شخصی به اندازه ای زیاد بود که گویا ان ها همه ی میدان و خیابان ها را به تصرف در اورده و اماده ی نبرد با مردم شده بودند. طنز تلخ تاریخ این است که مردم برای تظاهرات 13 ابان امده بودند اما این نیرو های سرکوب بودند که گویا به شدت از حضور گسترده ی مردم عصبانی بودند.جالب این است که رژیمی که مدعی بود مردم طرفدار او هستند و از پایگاه مردمی برخوردار است،امروز فقط از طریق نیرو های انتظامی و امنیتی با مردم روبرو می شود و این البته شکست واقعی او است. اگر حکومتی طرفدار داشته باشد چرا باید همه ی خیابان ها را مملو از نیرو های سرکوبگر نماید؟
در هر حال همه ی حکومت با تمام قوا اماده شده بود که با مردم در خیابان درگیر شود و اجازه ندهد تظاهرات مسالمت امیز مردم انجام شود. به محض این که مردم در میدان 7 تیر شعار اله اکبر را شروع کردند،هجوم نیرو های یگان ویژه با باتوم و گاز اشک اور و تفنگ ساچمه ای به سمت دختران و پسران خوب ایرانی شروع شد. بی رحمانه می زدند و بازداشت می کردند. اما این مردم بودند که دست بردار نبودند و تظاهرات را به همه ی کوچه و خیابان ها کشاندند. مردم در دسته های چند صد نفری در کوچه و خیابان ها به راه افتاده و شعار مرگ بر دیکتاتور،مرگ بر خامنه ای، سر می دادند.مرگ بر روسیه-سفارت روسیه،لانه ی جاسوسیه--دولت کودتا،استعفا-استعفا-استقلال -ازادی- جمهوری ایرانی و ... شعار های مردم در مقابل سرکوب و استبداد بود.
از ساعت 10 تا 11.30 تظاهرات در همه ی خیابان های مرکزی تهران کشیده شد و هنوز که ساعت 4 پس از ظهر است به پایان نرسیده. از دانشگاه تهران و خوابگاه های دانشجویی گزارش می رسید که دانشجویان به شدت در حال اعتراض و تظاهرات هستند و نیرو های لباس شخصی به ان ها حمله ور می شوند.
انچه به چشم خود دیدیم وشنیدیم حاکی از خشونت کم نظیر نیرو های سرکوبگر علیه تظاهرات کنندگانی بود که با دست خالی و به صورت مسالمت امیز خواسته های خود را بیان می کردند.این در حالی بود که گروه اندک دانش اموز که از مدارس به صورت سازمان یافته اورده بودند ، را با حاشیه ی امنیتی بالا و در محاصره ی لایه های گوناگون انتظامی و امنیتی در مقابل سفارت امریکا نگه داشته بودند تا به زعم خود شعار مرگ بر امریکا سر بدهند.
گزارش های تکمیلی حاکی از این است که درگیری ها در شهر شیراز به ویژه در حوالی دانشگاه و نیز در دانشگاه تبریز و شهر های دیگر ادامه دارد.
در تظاهرات امروز معلوم شد که رژیم تصمیم دارد برخورد های خشونت امیز با مردم را تداوم بدهد و خشونت را به حد بالای خود برساند. در این تظاهرات که به غیر از شخصیت ها و گروه های اصلاح طلب ،اپوزسیون ملی متشکل از جبهه ی ملی ایران،نهضت ازادی ایران،شورای همبستگی برای دموکراسی و حقوق بشر در ایران،حزب ملت ایران و شورای ملی مذهبی نیز از ان پشتیبانی کرده بودند، که برخی چهره های شاخص ان ها نیز در راهپیمایی شرکت داشتند.اقای کروبی با یورش نیروهای سرکوب نتوانست در بین مردم به حرکت خود ادامه بدهد. همچنین مهندس طبرزدی سخنگوی همبستگی، و عیسا خان حاتمی دبیر اجرایی همبستگی و نیز دکتر پیمان ،در میدان 7 تیر مورد هجوم نیرو های سرکوب قرار گرفتند.
انتظار می رفت سایر روحانیون و شخصیت ها نیز در این تظاهرات پا به پای مردم شرکت می کردند تا سرکوبگران نمی توانستند با چنین وحشیگری مردم را کتک بزنند.
اگر در 13 ابان سال 57 خشونت عریان ان رژیم موجب شد که جنبش وارد مرحله ی جدید شود ،امروز نیز رژیم با این وحشیگری شرایطی را به وجود اورد که مردم در تصمیم خود جدی تر باشند. نکته ی مهم این است که جنبش مردمی می بایست دست به ابتکار بزند و با برنامه ی درست از شرایط موجود به نفع خود بهره برداری کنند.نباید با انفعال اجازه داد تا دختران و پسران این گونه مورد ضرب وشتم و توهین قرار بگیرند.
مدت ها است که مردم خواهان این هستند که جنبش مردمی برنامه ی اعتصاب ها را در دستور کار قرار بدهد و اجازه ندهد رژیم جنبش را با خشونت با روند فرسایشی روبرو کند. اگر چه در یک جنگ فرسایشی بین مردم و رژیم قطعا بازنده ی ان جنگ،رژیم خواهد بود. چنانکه رژیم شاه نیز در این جنگ فرسایشی از ملت شکست خورد. سران این دستگاه البته از خشونت ورزی هیچ ابایی ندارد.ولی تجربه ی 5 ماه گذشته به خوبی نشان می دهد که بدنه ی دستگاه حکومتی در درازمدت به سود مردم وارد کارزار خواهد شد و خواب به ظاهر خوش ان ها را به کابوسی هولناک برایشان تبدیل خواهد کرد.
دفتر ارتباط مردمی شورای همبستگی برای دموکراسی و حقوق بشر در ایران
جمعه گردی های اسماعيل نوری علا/ترازنامهء سکولار
خشونت کور رژیم علیه تظاهرات ملیونی و مسالمت امیز مردم تهران و دیگر شهر ها
15 آبان 1388 
